Proemio – Ghiorgos Thèmelis

Felix Vallotton, Moonlight, 1894

Felix Vallotton, Moonlight, 1894

(Frammento)

Non canto le navi che ritornano,
le stelle che ricamano girasoli sul cinto dell’estate.
Né le rondini che volano nel cielo,
per prendere il sangue di un’alba e tingerne i fiori…

Di notte sellano i cavalli, di notte passano, all’alba si disperdono,
alla ricerca di uccelli piumati e di donne slanciate,
che brillano sui cuscini quando dormono la notte.

Brillano e sognano un grande amore,
un grande figlio.
Che abbia un sole nei capelli, una luna come specchio.
E l’aquila sul volto a vegliare sul suo sonno.

Ghiorgos Thèmelis

(Traduzione di Filippomaria Pontani)

da “Antologia della poesia greca contemporanea”, Crocetti Editore, 2004

∗∗∗

 Προοίμιο

(‘Απόσπασμα)

Δέν τραγουδώ τούς γυρισμούς τών καραβιών,
τ’ αστέρια πού κεντούν ήλιοτρόττια στή ζώνη τού καλοκαιριού.
Οϋτε τά χελιδόνια. ττού ττάν στόν ούρανό,

νά πάρουν τό αίμα μιάς αύγής νά βάψονν τά λουλούδια…

Νύχτα σελλώνονν, νύχτα περνούν, καί τήν αύγή σκορπάνε
νάβρονν τά πλουμιστάί πουλιά καί τις ψηλές γυναίκες,
πού φέγγούν στά προσκέφαλα τη νύχτα που κοιμούνται.

Φέγγουνε κι ονειρεύονται ένα μεγάλον έρωτα,
ένα μεγάλο γιό.
Νάχει έναν ήλιο στα μαλλιά, καθρέφτη ένα φεγγάρι.
Καί τόν άητό στό πρόσωπο νά τού φυλάει τόν ύπνο.

Γιώργος Θέμελης

da “Ωδη για να θυμομαστε τους ηρωες”, Τυπ. Ν. Νικολαιδη, 1949

Finestra nuda – Ghiorgos Thèmelis

Boris Smelov , Ladder Raskolnikov, 1970s

Boris Smelov, Ladder Raskolnikov, 1970s

 

Pensavo di lasciare questa casa morta
D’andare a vivere sul mare
Dimora d’ombre, di voci scordate
Saliscendi di bambole disarticolate per le scale

La finestra aggetta nuda nella notte
Tutti i vetri caduti
Frantumi sulla polvere

E resto e lotto per trovare la mia ombra
Vestigio d’un vecchio sole dimenticato

Ghiorgos Thèmelis

(Traduzione di Filippo Maria Pontani)

da “Antologia della poesia greca contemporanea”, Crocetti Editore, 2004

∗∗∗

Γυμνό παράθυρο

Είπα ν’ άφήσω αύτό τό πεθαμένο σπίτι
Να πάω να κατοικήσω έπάνω στή θάλασσα
Σκιές τό κατοικούν ξεχασμένες φωνές
‘Εξαρθρωμένες κούκλες άνεβοκατεβαίνουν τΙς σκάλες

Τό παράθυρο γέρνει γυμνό μέσα στή νύχτα
Όλα τα τζάμια έχουν πέσει
Κομμάτια άπό γυαλί πάνω στή σκόνη

Καί μένω κι άγωνίζομαι να βρω τή σκιά μου
Ίχνος άπό παλιό λησμονημένον ήλιο

Γιώργος Θέμελης

da “Γυμνό Παράθυρο. Ποιήματα”, Θεσσαλονίκη, 1945