Memoria II – Giorgio Seferis

 Josef Koudelka, Attica, Cape Sounion, Temple of Poseidon, 2003

Josef Koudelka, Attica, Cape Sounion, Temple of Poseidon, 2003

Efeso 

Parlava seduto su un marmo
simile a rovina d’antico portale:
sterminato e vuoto a destra il campo
a sinistra scendevano le ombre dal monte:
“La poesia è ovunque. La tua voce
a volte incede al suo fianco
come il delfino che per poco ti accompagna
vascello d’oro nel sole
e poi scompare. La poesia è ovunque
come le ali del vento nel vento
che per un attimo hanno sfiorato le ali del gabbiano.
Uguale e diversa dalla nostra vita, come cambia
il volto di una donna che si è spogliata,
e tuttavia rimane uguale. Lo sa
chi ha amato: alla luce degli altri
il mondo implode; ma tu ricorda
Ade e Dioniso sono la stessa cosa”.
Disse, e imboccò la grande strada
che mena al porto di un tempo, ora inghiottito
laggiú  fra i giunchi. Il crepuscolo pareva
per la morte di un animale,
cosí nudo.
                   Ricordo ancora:
viaggiava sulle coste della Ionia, in vuote conchiglie di teatri
dove solo la lucertola striscia sull’arida pietra,
e io gli chiesi: “Un giorno torneranno a riempirsi?”
E mi rispose: “Forse, nell’ora della morte”.
E corse nell’orchestra urlando:
“Lasciatemi ascoltare mio fratello!”.
Ed era duro il silenzio attorno a noi
e non rigato nel vetro dell’azzurro.

Giorgio Seferis

(Traduzione di Filippomaria Pontani)

(da Giornale di bordo III, 1955)

da “Antologia della poesia greca contemporanea”, Crocetti Editore, 2004

***

Μνήμη, Β’

Έφεσος

Μιλούσε καθισμένος σ’ ένα μάρμαρο
πού έμοιαζε άπομεινάρι άρχαίου πυλώνα⋅
άπέραντος δεξιά κι άδειος ό κάμπος
ζερβά κατέβαιναν απ’ το βουνό τ’ απόσκια:
“Είναι παντού τό ποίημα. Ή φωνή σου
καμιά φορά προβαίνει στο πλευρό του
σάν τό δελφίνι πού γιά λίγο συντροφεύει
μαλαματένιο τρεχαντήρι μες στον ήλιο
καί πάλι χάνεται. Είναι παντού τό ποίημα
σάν τά φτερά του άγέρα μές στον άγέρα
πού άγγιξαν τά φτερά του γλάρου μιά στιγμή.
Ίδιο καί διάφορο άπό τη ζωή μας, πώς άλλάζει
τό πρόσωπο κι ωστόσο μένει τό ίδιο
γυναίκας πού γυμνώθηκε. Τό ξέρει
δποιος άγάπησε⋅ στο φως των άλλων
ό κόσμος φθείρεται⋅ μά εσύ θυμήσου
Άδης καί Διόνυσος είναι τό ίδιο”.
Είπε καί πήρε τό μεγάλο δρόμο
πού πάει στ’ άλλοτινό λιμάνι, χωνεμένο τώρα
πέρα στά βούρλα. Τό λυκόφως
θά ’λεγες γιά τό θάνατο ένός ζώου,
τόσο γυμνό.
                      Θυμάμαι άκόμη⋅
ταξίδευε σ’ άκρες ιωνικές, σ’ άδεια κοχύλια θεάτρων
δπου μονάχα ή σαύρα σέρνεται στή στεγνή πέτρα,
κι’ εγώ τον ρώτησα: “Κάποτε θά ξαναγεμίσουν;”
Καί μ’ άποκρίθηκε: “Μπορεί, τήν ώρα του θανάτου” .
Κι Ιτρεξε στήν ορχήστρα ούρλιάζοντας:
“Αφήστε με ν’ άκούσω τόν άδερφό μουί”
Κι είταν σκληρή ή σιγή τριγύρω μας
κι’ άχάραχτη στύ γυοιλί τού γαλάζιου.

Γιώργος Σεφέρης

da “Ημερολόγιο καταστρώματος Γ΄”, Ίκαρος, Αθήνα, 1955

2 commenti su “Memoria II – Giorgio Seferis

  1. tagliasiepi ha detto:

    E’ da molto che sono su internet e ho incontrato in questo blog.
    Veramente fatto bene. Un caro saluto!

Rispondi

Inserisci i tuoi dati qui sotto o clicca su un'icona per effettuare l'accesso:

Logo WordPress.com

Stai commentando usando il tuo account WordPress.com. Chiudi sessione / Modifica )

Foto Twitter

Stai commentando usando il tuo account Twitter. Chiudi sessione / Modifica )

Foto di Facebook

Stai commentando usando il tuo account Facebook. Chiudi sessione / Modifica )

Google+ photo

Stai commentando usando il tuo account Google+. Chiudi sessione / Modifica )

Connessione a %s...