Tutti i corpi che ho toccato… – Ghiannis Ritsos

Christian Schloe, Youth

Christian Schloe, Youth

Parola Carnale
10

Tutti i corpi che ho toccato, che ho visto, che ho preso, che ho sognato, tutti
sono addensati nel tuo corpo. O, tu carnale Diotima
nel gran simposio dei Greci. Se ne sono andate le flautiste,
se ne sono andati filosofi e poeti. I begli efebi dormono già
lontano, nei dormitori della luna. Tu sei sola
nella preghiera che levo. Un sandalo bianco
dai lunghi lacci bianchi è legato alla gamba della sedia. Sei l’oblio assoluto;
sei il ricordo assoluto. Sei la non incrinata fragilità. Fa giorno.
Fichi d’India carnosi scagliati dalle rocce. Un sole rosa
immobile sul mare di Monemvasià. La nostra duplice ombra
si dissolve alla luce sul pavimento di marmo pieno di sigarette calpestate,
coi mazzetti di gelsomini infilati negli aghi di pino. O, carnale Diotima,
tu che mi hai partorito e che ho partorito, è ora
che partoriamo azioni e poesie, che usciamo nel mondo. Davvero, non scordare
quando vai al mercato di comprare mele in abbondanza,
non quelle d’oro delle Esperidi, ma quelle grosse e rosse, che quando affondi
nella polpa croccante i tuoi splendidi denti resta impresso,
come un’eternità sui libri, pieno di vita il tuo sorriso.

Ghiannis Ritsos

(Traduzione di Nicola Crocetti)

da “Erotica”, 1981, in “Poeti greci del Novecento”, “I Meridiani” Mondadori, 2010

***

Σάρκινος λόγος
10

Όλα τα σώματα πού άγγιξα, πού είδα, πού πήρα, πού ονειρεύτηκα, όλα
πυκνωμένα στό σώμα σου. Ώ, σάρκινη εσύ Διοτίμα,
στο μεγάλο συμπόσιο των Ελλήνων. Οι αύλητρίδες φύγαν,
οί ποιητές κ’ οι φιλόσοφοι φύγαν. Οί ωραίοι έφηβοι κοιμούνται κιόλας
μακριά, στα υπνοδωμάτια τού φεγγαριού. Είσαι μόνη
μέσα στήν ύψωμένη προσευχή μου. Ένα άσπρο σανδάλι
με άσπρες μακριές ταινίες είναι δεμένο στο πόδι τής καρέκλας. Είσαι ή άπόλυτη λήθη
είσαι ή άπόλυτη μνήμη. Είσαι τύ άράγιστο εύθραυστο. Χαράζει.
Φραγκοσυκιές σαρκώδεις εκτινάσσονται άπ’ τούς βράχους. Ένας ρόδινος ήλιος
άκινητει πάνω άπ’ τή θάλασσα τής Μονοβάσκχς. Ό διπλός μας ίσκιος
διαλύεται άπ’ τό φως στύ μαρμάρινο δάπεδο μέ τα πολλά πατημένα τσιγάρα,
μέ τις μικρές ανθοδέσμες γιασεμιά καρφιτσωμένα σέ πευκοβελόνες.’Ώ, σάρκινη Διοτίμα,
εσύ που μέ γέννησες καί πού σ’ έχω γεννήσει, είναι ή ώρα
να γεννήσουμε πράξεις καί ποιήματα, νά βγούμε στον κόσμο. Κι αλήθεια, μήν ξεχώσεις,
δταν θα βγεις στην Αγορά, ν’ άγοράσεις άφθονα μήλα,
δχι των Εσπερίδων τά χρυσά, μα τά κόκκινα εκείνα τά μεγάλα, πού, δταν μπήγεις
στην κρουστή σάρκα τους τ’ άπαστράπτοντα δόντια σου, μένει καθηλωμένο,
σάν μία αιωνιότητα πάνω άπό τά βιβλία, τό ζωικό χαμόγελό σου.

Γιάννης Ρίτσος

da “Τὰ Ἐρωτικά”, Κέδρος, 1981

Annunci

Rispondi

Inserisci i tuoi dati qui sotto o clicca su un'icona per effettuare l'accesso:

Logo WordPress.com

Stai commentando usando il tuo account WordPress.com. Chiudi sessione / Modifica )

Foto Twitter

Stai commentando usando il tuo account Twitter. Chiudi sessione / Modifica )

Foto di Facebook

Stai commentando usando il tuo account Facebook. Chiudi sessione / Modifica )

Google+ photo

Stai commentando usando il tuo account Google+. Chiudi sessione / Modifica )

Connessione a %s...